Майданға кеткендерден екеуі ғана оралды


Қазиза апа айтады:

Менің шалымның 12 жасында шешесі, 14 жасында әкесі өліп, Төкеш Қанаев деген нағашысында тәрбиеленді. 1939 жылы мен педучилищеде оқып жүргенде міндетті әскерге кетіп, 1941 жылы елге қайтамын деп жүргенде соғыс басталды.

Содан бірінші күнінен бастап соғысқа қатысты. Ауылдан майданға жеті-сегіз азамат кеткен. Солардан екеуі ғана қайтып оралды. Нағашымыз жаңа туған баласына жиенім аман келсін деп ырымдап Амангелді деп ат қойды. Көптің дұғасы қабыл болып, ақсақалым қайтып келді. Кейін біз өз тұңғышымызды Төкеш нағашым қайтып келер ме екен деп Амантай деп қойдық. Соғыс уақытында ел бейнетті көп көрді.

Оның үстіне соғыс басталған жылдың келесі жылы ауылымызға немістерді әкеп төңкерді.

Менің көз алдыма мына оқиға оралды:

Гланнан тағы да хат келді. «Апа, амансыз ба?» деп бастапты хатын. Күллі ауылды тайлы-тұяғына дейін сұрастырып, Германияға қонаққа шақырыпты. Хатпен бірге неміс ақшасын қоса салыпты. Осы немістер алғаш келгенде ғой қазақтар немістерден, немістер қазақтардан қорыққан. Әр үйге бір-екі немістен әкеп тықты емес пе? Бір ақсақал үйіне немістерді әкеп жатқызғанда жанына балтасын алып жатыпты.

Advertisements

Пікір үстеу

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Өзгерту )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Өзгерту )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Өзгерту )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Өзгерту )

Connecting to %s