On the way

Өкінішті жайт. Мешітте болған уағызда имамның өзі осы бір сөзді айтты. Некелескендердің көпшілігінде ажырасу көп. Оның ішінде талақ ету намазхандар арасында жиі. Имам қандай статистикаға сүйенгенін білмедім, бірақ өз айналамдағы достарымды қарасам, ажырасып үлгергендер баршылық.

Әдетте бұл тақырыпты өз арамызда көп талқыламаймыз. Бірақ жеке дара қалғанда сөйлесетініміз бар. Басты себеп – түсінбестік дейді. Сонда “Діні қайда?” деймін ғой. “Орамалы бар, діни білімі бар емес пе еді?” деп таңданамын. Сөйтсем, ол бастысы емес деп үнсіз қалады бауырларым.

Сонда не маңызды? Діни ақидасы? Ахлақы?

Әрине, кез келген жағдайда кінә екі жақтан болады. Десе де мұсылманшылығын толық ұстануға тырысып жүргендердің, имани отбасы құра алмауының сырына терең үңілу керек. Бізде осыған қатысты мұсылмандардың отбасын қарастыратын әлеуметтік зерттеу орталықтары да жоқ. Қазір діннің рөлі қоғамда айқын көріне бастаған тұста, қоғамдық инстиуттар да осы салада жұмыс істеуі керек қой. Әйтпесе, бұның себебі діннен бастап, дүниеге дейін жалғаса береді. Аллаһым, үйленгендердің отбасын берекелі ете гөр!

Суретте Бруней мұсылмандарының неке рәсімі. CC cpsbrunei Flickr қолданушысының мұрағатынан алынды.

Кеше жұмыста кештеу қалып, төмендегі уағызды тыңдадым. Жұмаға іштей дайындығымның түрі еді.Сіздермен де бөліскім келеді. Жұма күнгі құлшылықтарыңыз қабыл болсын!

Бұл өлең шумақтары Дарын Мубаровтың  “Өлім жайлы айтқан” уағызынан алынды. Видеоның ұзақтығы 16 минут.

Хазреті Пайғамбарымыз
(саллаллаһу алейһи уә сәлләм):

“Екі көз бар. Тозақтың оты оларға тимейді. Біріншісі – Аллаһты шынайы құрметтеп көзіне жас алғандар. Екіншісі – Аллаһ жолында күзетте көз ілмеген адам.”

(Бухари, Муслим)

Блогымызға оқырмандар қандай сөздер арқылы тап болатынын білу жеке өз басыма әрдайым қызық. Бұл арқылы  блогқа деген сұранысты ғана емес, қазақ тілді қолданушылар интернеттен көбіне не қарайтынын түсіне аламын. Осы бір қызықты да, пайдалы “эстафетаны” бастаған Балдырғанға алғысымды айтып, өз жауабымды жариялаймын.

Ал мына бір суретте, alexa.com атты ресурстың берген мәліметтері көрсетілген.

Өзге блогшылардың осыған қатысты жазбаларымен таныса отырыңыз
Балдырған
Ақзере

Пы.Сы: “Экономикалық өлең” іздейтіндер де бар екен-ау :

… Бәлкім сіз сенбессіз. Бірақ өзгелер Русланнан үлгі алуы керек тәрізді. Кәдімгі өзіміздің Русланнн ше. Кеше жұмыстағы қарбалас арасында Ақзере қоңырау соқты. “Жиналып жатырмыз. Келіңіз” деді.

Бұл уақытта көшедегі көлік кептелесін ескеріп, жаяулап тарттым. Жол бойы

“Егер Русланның өзі телефон шалмаған болса, бір себебі болған-ау, бәлкім, ол терминаторлардың бірі болар”

деген ой келді.

Көшенің қалтарыс, бұлтарыстарымен жүріп, Неке сарайында да жақындадым. Соған қарсы тұрған Тереза деген сөзі бар әдемі мейманхана екен. Бұрышта үшеуі отыр. Мен кем дегенде он шақты блогшылар жиналап, гу-гулетіп жатқан болар деп ойлағанмын.

Руслан күлді. Ақзере мен Балдырған орындарынан тұрды. Біртүрлі ұялып кеттім. (Жасұлан, қолдарынан ұстаған жоқпын ) Руслан әңгіме тиегін ағытып отыр екен. Борандатып келген мен, салған беттен өзімнің баяғы бір қызықсыз концепияға толы тақырыптарымен шайды суытып жібердім ғой деймін.

Құдай сәтін салып, кешікпей Асқар да келді. Гаста ше. Иә, оны да көретін көзім бар екен. Дәл қасында отырдым. Сосын Рауан келді. Маған басында Оралдан келеді дегенге. Бұл кім болды екен деп ойласам. Біздің блогтарды RSS қосып қойған бірақ көп пікір қалдырмайтын, менімен бірге Бішкекке барған Рауан екен. Общым, пиццалы кездесу болды. Айтпақшы, Русланннан үлгі алу керек дейтінім. Ол өзгелерге үлкен өнеге, тіпті, бір игі дәстүрдің шетін шығарып, Алматыға Ақтаудан келіп, кездесудің жолын салып кетті. Нұреке, біз заң туралы көп сөйлескен жоқпыз. Құдай ақы! Интернетті арамдау ешкімнің ойына да келіп шыққан жоқ.

Екеуміз Сейфуллин мен Бөгенбайдың қиылысында кездесеміз деп келістік. Поштамдағы чатыма: “Он бес минуттан соң боламын. Құстай ұшып барамын” деп хат қалдырды. Уақыт болды-ау дегенде уәделі жерге шықтым. Көрінбейді. Телефоным шыр етті. Қабанбай мен Бөгенбай көшелерін шатастырып алыпты. “Көлігіңмен төмен қарай түс” дедім. Бес минуттай уақыт өтті. Телефоным тағы да белгі берді. Айналама қарасам, көшенің арғы бетінде тұр. Үстіндегі пальтосы өзіне сондай қонымды. Мені көріп, қуанғаны алыстан ақ байқалып тұр. Құшағын ашып, маған қарай жүгіріп келеді. Келді де, құшақтамаққа ұмтылды… Аң-таңмын. Эмоциясын жасыра алмайтынын бұрыннан білетін едім. Өткендегі бір аударма үшін қағаздарын көрсетті. Қол қойдым. Рахметін жаудырып, өз шаруасымен кетті.

Жұмысқа келген соң, бірінші кезекте оған хат жаздым.

“Кешір, Света! Менің дінім, қыз балалармен құшақтасып та, сүйісіп те амандасуға рұқсат етпейді. Достарыма алдын ала ескертуші едім, саған айтуды ұмытыппын “

Кешке қарай Светадан хат келді: “Құдай-ау, ертерек айтпадың ба? Сені көптен көрмеген соң, қуанып кеткенім ғой. Әлі эмоциямды жасыра алмайтынымды білесің ғой. Келесі жолы ескеремін” дейді. Достарымыз көп. Алайда мұсылман екенмін деп, өзге сенімдегілермен араласпай тұйықталу маған жат. Ойланып отырсам, мен оларға өз дініме қатысты жайтты ескерткеніммен, олардың да сенімінде не істеуге болып, болмайтынын білмейді екенмін ғой…

Жалпы, мұсылман емес достарыма арнап, ортақ бір “Ереже” жазып қоюым керек қой деймін

1. Көріскен  кезде, бетімнен сүйіп, амандасушы болма.
   
2. Ораза уақытында қонаққа шақырсаң, кешке шақыр
   
3. Жұма күні намаз уақытында мені іздеме т.с.с.

Сурет СС рұқсаты негізінде worldeconomicforum есімді Flickr қолданушысының мұрағатынан алынды

Жұма. 119 бағыттағы автобус “Саяхатта” тоқтады. Мешітке асыққандар секіріп түсіп жатыр. Жолды кесіп бара жатып, алдымдағы жігіт біреуді қағып кетті. Әлгісі студент болса керек. Қолына қыстырған күллі кітап дәптері сау етіп, жолдың қақ ортасында шашылып қалды. Қағып кеткен жүргінші: “Кешір, браток!” деп артына бір бұрылды да, мешітке қарай асығып кетті. Ал студент баламыз ішіндегі булыққан ашуды әзер тежеп, тістеніп кетіп барады. Жұма болмаса, мешіттің маңы болмаса, бір төбелес болар ма еді деген ой санамда жылт етті.

Әріптесім қызық бір оқиға айтып берді.

Астанада жұмыс істейтін құрбысы, бір күні басына орамал тартып, ұзын көйлек киіп келіпті. Есімі – Анастасия.

“Настя, сен діндар ма едің?” десе.

“Жоқ, ең болмаса осылайша хиджап киген мұсылман қыздарға деген қолдауымды білдіргім келеді” деген екен.

Жеті жарымда отырған автобустан сегіз жарымда түсіп, күзгі ызғар кеудеңді толтырғанда өз-өзіңнен бойыңды қуаныш кернейді екен. “Автобустағы “сұмдықтан” құтылуыңмен!” деп көшедегі тал-теректер де бас изейді. Бүгінгі көңіл-күйімді ешкімге де бұзғызғым келмейді. Мерекелеріңмен, бауырлар!
Кеше ғана биылғы жылдың соңына дейін 3G қызметі іске қосылатыны белгілі болды. Бірақ бұл жиіліктің енгізілуі әскери саламен де тығыз байланыста. Қалтафоныңыз ескі болса, 3G қызметі барын ала салыңыз. Әйтпесе, қымбаттап кетуі мүмкін. Тағы бір қызық жаңалық, Opera-ның соңғы есебі бойынша Қазақстанда ең кең таралған телефон N6300 екен. Енді оның қаншасы Қытайдан әкелінгенін есептесе, тіпті, қызық болатын шығар.

Жолай екі газет сатып алдым. Алғашқы бетінде Астананың қоқысына лақтырылған Керей мен Жәнібек ескерткіші тұратын болар деп ойлағанмын. Қателесіппін. Бірі Тоқаевтың сапарын, екіншісі президенті жазыпты.
Бізде қазақ баспасөзінде ұлттық мәселені айғайламай, ұрандамай, нәзік жолмен жеткізу деген жазылмаған ереже бар тәрізді. Бұл әрине дұрыс қой. Бірақ қазір ақпараттың дені бір құрылтайшыға қараған соң, әуенге де солар тапсырыс береді.
Жалпы, газетті сатып алуыма “Айқын” газетінің бүгінгі санындағы Кәмшаттың “Қазақ блогосферасы: Тілді сақтаймын десең, Интернет тілін қазақша сөйлет!” мақаласы түрткі болды. Бекжан, Нұрғиса үшеуіміздің пікіріміз беріліпті. Бұл мақала күні кеше Астана Ассамблеясындағы қазақ тіліндегі интернетке қатысты жиын өтпесе, шықпай да қалар ма еді. Мақала ішінде Ерлан, Аршат есімді блогшылардың есімдері де аталады Бір қынжылатыным, әлі күнге дейін блогосфераны, интернетті белгілі бір адамдар ғана дамыту керек деген түсінік қалыптасып келеді. Күні ертең бір нәрсе дұрыс болмаса, сосын солардан көрмекші. Үндемей жүре берген де жөн шығар…
Кәмшат, қазақ тілді блогосфераның насихатына қосып жүрген үлесің үшін шексіз алғысымды білдіремін!

P.S. Газетке шығу мүмкіндігі болған соң, wordpress блогтары соңғы кездері ашылмай қалатын бір ауруға ұшырағанын айтамын деп тұрып, тілімді тістей тұруға тура келді. Әуелі дамып алайық. Проблемамызды сол кезде, бәлкім айтармыз.

Сурет СС рұқсаты негізінде iamperegrino есімді Flickr қолданушының мұрағатынан алынды