Көбейейік

Шілде 19, 2009 in personal

 

Таңертеңгі ұйқымды қалтафонға жеткен хат оятты. “Сүйінші! Інілі болдың!” деген ағамның қуанышы екен. Қазақстанда шамасы қазір сағат сегіз болар деп шамаладым. Қасиетті айлардың бірінде дүниеге келген екен. “Есімін кім деп қояды?” деп төсектен еріне тұрдым…  “Дінмұхаммед, Сағидолла” деп қоймас. Бәлкім, атасы мен әжесі еркелетуге ыңғайлы болатындай есімінің соңына -контай, –кош жұрнағын жалғайтын бір ат қояр. Хмм, інілі болдым. Дұрысы, көке боларлық жауапкершілігім еселей түсті деген сөз. Әлгі бір банктің жарнамасы қалай еді. “Көбейіп келеміз” бе еді. Солай ғой деймін. Қос қолын екі жаққа керіп, зауыттың ішінде жүретін әртіс бар еді ғой.

Басқа жақта қалай екенін білмеймін, бірақ біздің ауылға барғанда бір байқайтыным бір үйде шай ішіп болған соң біздікілер: “Ал кеттік!” демейді. Әкем үнемі: “Көбейейік!” дейді. Әжем де солай. Бұрын бұған мән бермедім бе, алғаш естігенде күлкім келіп кетті. Кейін мәнісін ұққандай болдым. Ағам да ұққан тәрізді.

Пы.Сы. Дүкенге барып, ініме тағы бір сыйлық алып қою керек.