Өрімтал

Өткенде газетті парақтап отырып, соңғы бетіндегі Көңіл айтуға көзім түсті. Таяуда ғана бір кісіден сұхбат алып едім, сол кісінің қайтыс болғаны жазылыпты. Ішім бір түрлі мұздап кетті. Диктафонда әлі күнге дейін оның дауысы сайрап тұр. Кеше сол кісінің баласы телефон шалды. Автобуста кетіп бара жатыр едім, оның үстіне суық тиігізіп алғандықтан көңілім алаңдаулы болатын. Алматының пробкасы мен автобус ішіндегі халықтың көптігі мазамды қашырды ғой деймін. “Бүгін кешке келіп, Құран оқып бересің бе?” деді ағамыз. Ауырып тұрғанымды, келе алмайтынымды білдіріп, кешірім сұрадым. Аллаһ разы болсын, мені түсінді. Десе де үйге жеткенше ойланып келдім.

Бір жылдары әріптесіміздің үйіне барып осылай Құран оқып берген болатынмын (Асылында осы сөз көкейіме қонбайды. Себебі Құран тірілер үшін түсірілген ғой). Досыма ескерткен едім: “Құран оқып болған соң, анаң ақша беріп әуре болмасын. Арамызда реніш болады”, деп. Айтқандай болмады, анасы қағазға ораулы бірнәрсені тықпалап жатты. Көптің көзінше қайтіп қасарысып тұрасың? Оның үстіне қаралы үй…

Біздің қоғам осылайша қолдан “Құран оқушы” деген бір мамандықты дүниеге әкелді. Көпшілік тіпті солай түсінетін де болды. Достарыма: “Жеті сөйлемнен (аяттан) тұратын Ықылас сүресін жаттап алсаңшы. Небір өзің түсінбейтін шетелдің өлеңдерін де жаттап жүрсің ғой” деймін. Кейінге шегере береді. Құс екеш, тоты құста Құранды айтсаң, қайталап айтып береді. Біздің кейбір бауырларымыз болса, сол құс құрлы жаттай алмағаны ма деп ойлаймын.

Құран оқу - әрине сауапты іс. Әдетте көңіл айтып барған үйге немесе бір отырыстарда Құран оқып болған соң, арабша не оқығанымды, бұл сүре қандай жағдайда түскенін айтып беруге тырысамын. Бірақ бәрі бірдей тыңдамайды. Олар үшін керек емес тәрізді. “Құран оқып болдың. Енді тыныш отыр. Мына жерде үлкен кісілер келіп отыр” деген емеурін танытады. Осыдан соң ақ қасиетті Құранға деген жұрттың көзқарасын байқап, ойланатын болдым. Бірақ Аллаһқа шүкір, жылдан жылға мұсылманша ( толық адамша) өмір сүретін достарым көбейіп келеді. Әлһамдулиллаһ!